![](\"http:\/\/b.borusewicz.pl\/wp-content\/uploads\/2012\/05\/w_647_medium.jpeg\")
<\/p>\nW dniu 18 maja Marsza\u0142ek Senatu RP przyby\u0142 do Gda\u0144skiego Archipelagu Kultury (tzw.? Dworku Artura? ) na Gda\u0144skiej Oruni na wernisa\u017c niezwyk\u0142ej wystawy.<\/p>\n
?<\/p>\n<\/div>\n
Dawni uczniowie Pa\u0144stwowego Liceum Plastycznego w Or\u0142owie, do kt\u00f3rych zalicza si\u0119 te\u017c Bogdan Borusewicz, postanowili o\u017cywi\u0107 pami\u0119\u0107 swojego nie\u017cyj\u0105cego ju\u017c nauczyciela ? Adolfa Pop\u0142awskiego, kt\u00f3rego szlachetno\u015b\u0107, prawo\u015b\u0107 i nieugi\u0119ta postawa wobec z\u0142a, uczyni\u0142y go postaci\u0105 wyj\u0105tkow\u0105.<\/p>\n
Kiedy po 12-tu latach syberyjskiego \u0142agru, Adolf Pop\u0142awski w 1956 roku przyjecha\u0142 do Tr\u00f3jmiasta, od razu zatrudni\u0142 si\u0119 jako nauczyciel w Liceum w Or\u0142owie, kt\u00f3re prowadzili Jego koledzy z Wilna. \u00d3wcze\u015bni uczniowie szko\u0142y zapami\u0119tali moment Jego powrotu w 1956 roku jako co\u015b niezwyk\u0142ego. Poniewa\u017c od 1945 roku nie by\u0142o o Nim \u017cadnych wie\u015bci, zar\u00f3wno rodzina, jak i przyjaciele uznali Go za zaginionego i nagle si\u0119 pojawi\u0142 w szkole!<\/p>\n
Podczas gdy uczniowie rysowali zadania z kompozycji, liternictwa i reklamy, On, w bardzo sugestywny i obrazowy spos\u00f3b, opowiada\u0142 im o pobycie w syberyjskich \u0142agrach?<\/p>\n
Ten czarny fragment swojego \u017cycia opisa\u0142 potem w autobiograficznej ksi\u0105\u017cce pt.?12 lat \u0142agru?, kt\u00f3ra jest zapisem Jego kator\u017cniczych prze\u017cy\u0107 w latach 1945-1956 na syberyjskim Wschodzie.<\/p>\n
Wystawa sk\u0142ada si\u0119 z obraz\u00f3w, grafik, rysunk\u00f3w, humoresek, notatek Adolfa Pop\u0142awskiego. ? artysty. Inn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 wystawy s\u0105 fotografie i dokumenty rejestruj\u0105ce zdarzenia i etapy jego \u017cycia. W\u015br\u00f3d dokument\u00f3w znajdziemy te urz\u0119dowe a tak\u017ce bardziej osobiste: autorskie zapisy bohatera wystawy, odtwarzaj\u0105ce dawniejsze dzieje rodziny, losy poszczeg\u00f3lnych jej cz\u0142onk\u00f3w, niezwykle ciep\u0142y stosunek autora do domu rodzinnego i wspomnienie w\u0142asnego dzieci\u0144stwa. Na wystawie s\u0105 te\u017c nieliczne pami\u0105tki przechowane z niezwyk\u0142ym pietyzmem przez rodzin\u0119 artysty, a w\u015br\u00f3d nich, wykonany z chleba niewielki r\u00f3\u017caniec i orze\u0142ek z koron\u0105 Jest te\u017c oczywi\u015bcie wspomniana ju\u017c ksi\u0105\u017cka ?12 lat \u0142agru?<\/p>\n
Pasja odtwarzania dziej\u00f3w rodziny i Wile\u0144szczyzny, a tak\u017ce j\u0119zyk, jakim si\u0119 autor pos\u0142uguje, dowodz\u0105 obecno\u015bci u Adolfa Pop\u0142awskiego prawdziwego talentu literackiego i talentu dokumentalisty. Pr\u00f3bk\u0105 tego talentu by\u0142 odczytany podczas wernisa\u017cu napisany przez Profesora Jego \u017cyciorys.<\/p>\n
Jak wielkim szacunkiem i milo\u015bci\u0105 uczniowie darzyli swojego Profesora wida\u0107 by\u0142o podczas wernisa\u017cu. Jeden z Jego ulubionych uczni\u00f3w, a obecny Marsza\u0142ek Senatu RP Bogdan Borusewicz, a tak\u017ce pozostali uczniowie, m\u00f3wili o wierno\u015bci patriotycznym idea\u0142om, lojalno\u015bci wobec przyjaci\u00f3\u0142, dotrzymywaniu danego s\u0142owa i o niezwyk\u0142ym poczuciu sprawiedliwo\u015bci. A tak\u017ce o tym, \u017ce pomimo bolesnych do\u015bwiadcze\u0144 \u017cyciowych, inicjowa\u0142 pozytywne sytuacje, oraz by\u0142 cz\u0142owiekiem pe\u0142nym ciep\u0142a i humoru.<\/p>\n
Osobny segment ekspozycji, to zdj\u0119cia rejestruj\u0105ce Adolfa Pop\u0142awskiego, jako nauczyciela w liceum, jego spotkania i przyja\u017anie z m\u0142odzie\u017c\u0105 .<\/p>\n
Organizatorom i kuratorom nale\u017cy si\u0119 uznanie za ich wielkie zaanga\u017cowanie, kt\u00f3re zaowocowa\u0142o powstaniem tej ciekawej Wystawy.<\/p>\n
\u00a0Wystawa b\u0119dzie otwarta do 10 czerwca, a potem mo\u017ce uda si\u0119 j\u0105 przenie\u015b\u0107 do Muzeum Gdyni i do Muzeum Sopotu.<\/p>\n
?<\/p>\n<\/div>\n
![](\"http:\/\/b.borusewicz.pl\/wp-content\/uploads\/2012\/05\/w_647_a.jpeg\")
![](\"http:\/\/b.borusewicz.pl\/wp-content\/uploads\/2012\/05\/w_647_b.jpeg\")
![](\"http:\/\/b.borusewicz.pl\/wp-content\/uploads\/2012\/05\/w_647_c.jpeg\")
<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":1,"featured_media":2761,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2,4],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1707"}],"collection":[{"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1707"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1707\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2765,"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1707\/revisions\/2765"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2761"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1707"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1707"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/b-borusewicz.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1707"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}